Thea van der Meer

Kunstenares

 

Fijn dat u mijn naam,

Thea van der Meer, tussen de vele, vele poppenmaaksters hebt gevonden! U mag van mij alles weten behalve mijn leeftijd. Die ben ik jaren geleden vergeten... Leeftijd is volgens mij namelijk niet in uren, dagen maanden jaren uit te drukken. Laten we zeggen dat ik een zeer jonge 'oudere' ben. Waarom jong? Omdat ik het 'speel' element nooit uit mijn leven heb willen bannen. Volwassen worden leek mij ongelooflijk saai. Neem daarbij een flinke portie relativerend vermogen én zelfspot en u kent mij al een beetje beter! Om U een lang en uitgebreid verhaal over mijn 'kennen' en 'kunnen' en 'willen' en 'weten' te besparen (omdat u volgens mij toch veel liever ziet wat ik zoal maak) ga ik in vogelvlucht van mijn verleden naar het heden.
Kleuter: Ongelooflijk leergierig, verveelde zich nooit en vond de ontdekking van het potlood dé vinding van het bestaan. Dat potlood is zover ik weet nooit meer uit mijn gezichtsveld verdwenen.
Iets ouder: Mijn moeder was een rasechte poppenmie. Dus............haar prachtige poppen gingen naar mij. Dat heeft ze geweten! Ik vond er niets aan. Behalve dan dat ik wilde weten hoe ze in elkaar staken. Ze hadden meestal ook nog een pruik van echt haar, dus de schaar erin. Echt haar, groeit immers toch Mama? Ik erfde ook haar babypoppen. Die waren in die tijd weliswaar kaal en mooie handgeknoopte babypruikjes van Petra Kalkstein waren nog niet op de markt. Bij de babypoppen kregen de ogen dus mijn bijzondere belangstelling!
Tiener: Wist niet wat te doen. Wilde eigenlijk alles en dat gaat nu eenmaal niet. Wilde dansen (balletacademie) was gek van Spaanse dansen en....... Ballroom en deed dus alles tegelijk. Resultaat: Nihil. Overbelaste knieën en einde verhaal.
Jong volwassene: Getrouwd, een baby gekregen en vervolgens gescheiden.
Wat oudere volwassene: Werken voor de kost en voor de opvoeding van mijn dochter. Dromen over kunst en over tekenen, schilderen en boetseren moesten het veld ruimen voor een stevige boterham op de plank. Maar toen................. toen was het hek van de dam. Vooral toen ik met handgemaakte poppen op een poppenbeurs in aanraking kwam! Voor mij blijft het proces van het maken belangrijker dan het eindproduct. Het is maken, maken en verbeteren en als het klaar is, ja dan is het klaar. Dan staat zo'n poppenkind of hangt een schilderij daar. En dan? Ik heb er mijn huis mee behangen en hier en daar staat een buste of een pop en de rest wacht op nieuwe eigenaars! Mijn poppen en sculpturen zijn allemaal 'one-of-a kind' en real 'handmade'. Ik werk met zelfhardende klei, broodjes rivierklei, paperclay, of een polymerklei. Op papier en doek gebruik ik alle daarvoor bestemde materialen. Portretten, teken en schilder ik voornamelijk in opdracht of.... voor mijzelf aan de muur.
Inmiddels woon ik weer in Nederland. Organiseer hier onder de naam 'Magenta Fluwijn' Poppen- en berenbeurzen, waar u onder het kopje 'links' meer informatie over vindt. Ik maak nog steeds het liefste zo realistisch mogelijke figuren. Of dat nu in klei, met potlood of met de schilderskwast gebeurt. Waar gaat dan tenslotte mijn voorkeur naar uit? Tja, naar de Flamenco uit Spanje, helaas en zo af en toe sta ik te trappelen op mijn houten vloer waarbij ik mij zonnige taferelen voorstel om vervolgens toch maar weer aan het boetseren te slaan. Ja, sommige dingen zijn NIET eerlijk!